Geschreven door 2 auteurs
Dit verhaal is een VertelVuur
In estafette geschreven door 2 schrijvers — elk stukje komt van een andere stem. Het vuur brandt nog en staat open voor iedereen.
Boris lag al twee dagen in de garage toen mijn vader zei dat ik moest helpen. Hij had een vuilniszak opengeknipt tot een blad plastic. Nele stond in de deuropening met haar jas al aan.
"Je moet dat beter niet zien," zei hij.
Ze bleef staan.
We tilden hem op het plastic. De achterpoten kwamen mee alsof ze aan een ander dier hingen. Mijn vader vouwde het plastic dicht en drukte de lucht eruit met zijn onderarm, twee keer, zoals bij een matras. Er lag vocht op de betonvloer.
"Zo," zei hij. "Zeg tegen uw moeder dat het gebeurd is."
Nele keek niet naar het pakket, maar naar mijn vader. Hij knoopte een stuk touw om het plastic.
Even later klonken buiten stemmen. Door het raam zag ik mijn vader en een man. Nele stond een paar meter verder, haar hoofd gebogen. De armen van de man en mijn vader maaiden door de lucht. De man wees naar onze kruiwagen, mijn vader schudde zijn hoofd. Een vloek sloeg tegen de gevel. De man keek om zich heen, trok toen aan een hoek van het plastic. Mijn vader greep de handvatten van de kruiwagen. Samen verdwenen ze uit het zicht.
Nele kwam binnen en ging aan tafel zitten met haar handen onder haar dijen.
Mijn moeder stond aan de gootsteen. Ze had de kraan laten lopen zonder er iets onder te houden.
"Het water loopt," zei ik. 'De teller ook.'
Ze draaide de kraan dicht en veegde haar handen af aan haar broek. Daarna zette ze de ketel op.
'Ga je vanavond naar die idioot van jou?' vroeg ik aan Nele. 'Of komt hij weer hier de boel uitmoorden? Kon die lul niet beter uitkijken? Onze oprit is zelfs verlicht.'
'Joris deed het niet expres,' zei moeder. 'Denk ik toch.'
‘Denk ik toch,’ herhaalde Nele zacht. Ze keek naar het spoor op het beton dat door de deuropening nog net te zien was.
Buiten klonk de kruiwagen weer, leeg nu, de wielen ratelend over het grind. Mijn vader kwam binnen en zonder zijn jas uit te trekken, waste hij zijn handen aan de gootsteen.
‘Waar?’ vroeg Nele.
‘Achter, bij de haag,’ zei hij, zonder zich om te draaien. ‘Morgen leg ik er iets op.’
Nele stond op, trok haar jas aan en ging naar buiten.
Ik geloof het verhaal direct. Wat mensen al niet doen om een oplossing te vinden met een huisdier dat is overleden. Ik was zestien, had een bijbaantje en de hond van de eigenaar van het bedrijf ging dood. "Loop even met mij mee" zei hij. Hij gaf me een schep en nam er zelf ook één mee. We liepen na...