Vrijwillige Premortale Tijdsaanduiding

Dit is de dag, schiet door zijn hoofd zodra hij wakker wordt. Ik ben er nog. Toch? Zou er bewustzijn zijn na de dood? Langzaam opent Willem zijn ogen. De zon kaatst in het glas van het openstaande raam. Een frisse wind strijkt over zijn naakte huid. Ze wordt vergezeld door de geur van de grote oude linde die vol in bloei staat. Vogels die kwetteren. Een dag als alle anderen. 

Met een ruk draait Willem om. Gelukkig, zijn Jansje ligt er ook nog. Haar haren golvend op het kussen. De deken teruggeslagen tot in haar taille. De welving van haar wervelkolom.  De moedervlekken en die rare rode puntjes op de huid, steeds meer naarmate ze ouder werd.  

Zij weet van niets.

Eerlijk gezegd had hij gehoopt dat het in zijn slaap zou gebeuren. Hij heeft alles gedaan, wat hij wilde doen sinds hij zijn handtekening onder de VPT overeenkomst zette. Zo'n zes jaar geleden. Wat een ophef was er toen. Hij ziet de krantenkoppen weer voor zich.

Minister en wetenschapper denken sterfdag te kunnen voorspellen. Extraatjes voor wie kiest voor  Vrijwillige Premortale Tijdsaanduiding. Kosten voor een VPT overeenkomst rijzen de pan uit. VPT alleen voor orgaandonoren.

Naast hem maakt Jans ploppende geluidjes met haar mond. Er verschijnen luchtbelletjes op haar lippen die uit elkaar spatten. Het had hen bijna hun relatie gekost toen hij met Anne aan het hele plan begonnen was. Willem grinnikt bij de herinnering aan zijn eerste ontmoeting met Anne Zuiderling. Wat een mens.

Ze had hem staande gehouden voor het parlementsgebouw. 
‘Door het combineren van kennis over ons DNA, klimaatontwikkeling, astrologie,  kwantumfysica… is het mogelijk de sterfdatum van iedere persoon te berekenen.’ Willem had niet alles onthouden. Het ging zijn verstand te boven.
'Stel je voor,' had ze met haar armen wijd gespreid geroepen, 'in combinatie met het donorregister kunnen we dan aan voorraadbeheer doen.
'Mevrouw Zuiderling, u denkt toch niet dat iemand zijn sterfdatum vrijwillig wil weten?' Hij wilde doorlopen maar Anne had hem bij zijn arm gegrepen. 
'Wel als we het aantrekkelijk maken.'
'Hoe dan?' 
'Een ontzorgingspakket. Minister Winands, stelt u zich eens voor. We bieden een gezond leefstijlpakket aan, planten bomen in hun leefomgeving, geven extra verlofdagen, alles om die vitale delen zo goed mogelijk over te kunnen dragen aan een nieuwe eigenaar.'

Dat was het begin van een langdurige samenwerking. 

Anne en hij ondertekenden als eersten. Jans wilde er niets van weten. 
'Je haalt alle lol uit het leven.’
'Ik kan er juist meer lol inbrengen,' was zijn tegenargument geweest.

Jans had wel mee kunnen genieten van een aantal voordelen van zijn overeenkomst. Levensverlengend kon het niet zijn, de sterfdatum lag immers al vast. Of niet?

Willem was gaan twijfelen. Alle wetenschap van Anne ten spijt, kennis over het naderende einde leidde tot mutaties in data waarmee het rekenmodel gevoed werd. 

Hij kijkt op zijn horloge. Nog zestien uur en acht minuten. Geen fysieke of mentale aanleiding voor een fataal einde. Welk gruwelijk lot staat me dan te wachten?, denkt hij.